گاهی اوقات گیجی و منگی جزوی لاینفک از وجود واقعی توست و هر چه قدر خواستار تغییر در این مثلث برمودای ذهن هستی، بیشتر و بیشتر از قبل دنیای وارونه را به دور خود دور می زنی! گاهی اوقات سقوط در یک قدمی توست و مرگ همچون چالش نهنگ آبی تو را می خواند و در کمال ناباوری به جای پیدا کردن راه درست، چشم هایت را در کمال وقاحت می بندی و ارتفاع جیغ ساختمان هزاران طبقه را در جلوی چشمان میلیون ها میلیون انسان، شیرج

از طرفدارانت با همه وجودت متنفر باش، چون اونا خود خواسته کاری رو باهات میکنن که هیچ دیکتاتوری با هیچ انسانی نکرد؛ اونا شربتی رو بهت می خورنن به اسم شهرت که باعث میشه به طور موقت یادت بره هر بالایی پایینی داره و اینقدر بالا و بالا می برنت که همیشه در خاطرت ثبت شده باقی بمونه که زمین سفت چه درد وحشتناکی داره! از طرفدارانت با همه وجودت متنفر باش، چون اونا مثل دوستای خاص دوران جاهلیتت تا زمانی پا ب

فرزندم، دروغ بیماری عصر ماست؛ همیشه تو را به راستگویی تشویق کرده ام تا آگاه باشی و بدانی که ذات واقعی هر چیز در راستگویی نهفته است، اما امروز که تو را اینگونه سربلند و سرافزار می بینم و به عینه شاهد این هستم که چگونه برای شروع یک زندگی نو آماده ای، به تو وصیّت می کنم که دروغ را در این مرز و بوم اندوخته راهت گردانی که در سرزمینی که درختانش در زمین های شوره زار، رشد و نمو پیدا کرده اند به هیچ عنوان

بهش گفتم: جلوی آب رو نباید گرفت؛ آب جاریه، بی هدفه، اون فقط یاد گرفته که بره، هر چقدرم جلوش سد بسازی، هر چقدرم این سد رو بلند و بلندترش کنی، در نهایت یا از روت رد می شه، یا اینقدر روت سنگینی می کنه که از درون بشکنی؛ اون روز، روزیه که همه چیز رو به خاک و خون می کشه، جوری که زیر سیل عظیمش به فجیع ترین شکل ممکن به درک واصل می شی!بعضی آدما مثل همین آبن؛ به معنای واقعی کلمه شبیه به اسب های اصیلِ وحشی ه